ARTIGO:

SOBRE MULLERES Por Luís Iglesias Diz SOBRE MULLERES "Se os homes limitásense a falar do que entenden, apenas falarían." A. Graf Hai que estar tolo para atreverse a falar de mulleres diante de mulleres, sendo home. Os homes non estamos capacitados para razoar sobre elas, só estamos capacitados para amalas. Os homes aman ás mulleres por encima de todo o demais, pero o disimulan porque iso de mostrar os sentimentos é unha condición que non é propia do macho. Así nolo ensinaron os nosos antepasados, así nolo ensinou a historia que é capaz de manter os erros por tempo indefinido. O home sente ademais un medo ancestral cara ás mulleres, un medo a que a muller déase conta de que é débil, pensamento que transfire chamándoa "sexo débil", sen caer na conta de que o ser humano é así, débil, pequeno nun mundo complexo, perdido nunha sociedade atafegante e con perspectivas un tanto escuras. Se facemos historia veremos por exemplo en España só tres xeracións coñeceron o voto da muller que se comezou a exercer na República no ano 1932. Se temos en conta que pronto estalou a Guerra Civil e durante os seguintes corenta anos de paz non puidemos votar (salvo o referendum da Lei Orgánica do Estado Español do Generalísimo). Teremos que considerar que o voto da muller se ejercio con dereito desde fai vinte e cinco anos nas primeiras eleccións lexislativas da democracia. Non está mal a demora tendo en conta que homes e mulleres veñen facendo historia "xuntos" desde o principio da mesma e ata antes, porque os humanos prehistóricos parece ser que xa lle daban vidilla ao asunto. A cousa empeza mal para a muller desde a súa propia creación. O bo Deus fixo ao home de barro, ese material innoble do que está feito o mundo e que se pode moldear a capricho. Así quedou deseñado o noso corpo gentil. Foi despois cando vió d¡Divos que o home estaba só e aburríase que decidio darlle unha compañeira de xogos e aproveitando que durmía sacoulle unha costela e con ela fabricoulle a perdición: a muller. Xa conoceis a historia, a muller é atopada culpable desde o primeiro momento. Co ben que estariamos todos no paraíso todos en bólas contemplando as marabillas que o bo Deus lle habería para goce de Adán. Non vos creais que só a relixión cristiá buscou na muller unha chiba expiatorio, se hojeamos a mitoloxía grega non lle vai á zaga. Helena raptada por Paris aparece como a causa da guerra máis famosa da historia: A Guerra de Troia. A consideración da muller era para os gregos da máis baixa, só un pouco por encima dos escravos. Pero tamén é verdade que unha muller, Safo (s. VII a. C.) foi unha das máis grandes poetisas da historia e converteu a súa vida nunha reivindicación do amor. Admirada por Platón ( un misógino de mil demos) exemplo para Horacio, Catulo, Ovidio deixou un ejmplo da forza que radica en lel corazón das mulleres. O único poeta que se lle pode opor no seu tempo foi Anacreonte pero sen a súa paixón. Por certo que Anacreonte naceu nun Teo pero en Grecia. Un pode proseguir cos exemplos da impresionante carreira de dor que tivo que seguir a muller para chegar á situación actual que dista bastante do goce real dos seus dereitos fundamentais. É certo que ao longo da historia destacan puntualmente mulleres en postos sinalados pero é unha ficción, o mundo era dominado polos homes e en todo caso só a nobreza deu, por así dicilo, ás ás mulleres para que destacasen no marasmo xeral do sexo feminino, sempre o maltratado, malnutrido, analfabeto, sen consideración social algunha. De feito non se pode deixar de recordar que ata o século XIX virtualmente as mulleres non poden expor as súas revindicaciones. A Revolución francesa apuntara unha nova dirección na defensa dos dereitos humanos: "Liberté, fraternité, igualité" pero non se referían ás mulleres como cabe de esperar. As norteamericanas Susan B. Anthony e Elizabeth C.Stanton son as primeiras "sufragistas" e creadoras dun movemento revindicativo que se estende a Europa e ao resto do mundo (Occidental-occidentalizado). En España son precisamente dúas galegas E. Pardo Bazán e Concepción Areal as que máis defenden a posición da muller dentro da Sociedade Moderna. Pero quería facer eu unha referencia á visión que da muller teño desde as vertentes do profesional: Como pedriatra, traballo que exerzo desde fai trenta anos podo dicir que vin a moitas mulleres-nais que mostraban a súa preocupación polo niñ enferm@, falei con elas, dei boas e malas noticias, sentín a súa dor, a súa preocupación, a súa desvelo, ... e poucas veces era o pai o que tomaba as rendas nestas situacións. Aínda hoxe é aínda mais frecuente que a nai acompañe ao pequeno, aínda que o pai xa non é unha figura ""missing". Moitas cousas aprendín delas: Saber aprehendersus institucións, facer caso ás súas observacións: "Dr. ó neno nunca ou vira así..." Non darse por vencidos. A abnegación, esa gran condición humana tan pouco valorada hoxe en día. Como pintor teño que resaltar o feito de que a muller achégase con menos desconfianza á arte. Aínda que descoñeza ten esa ansia de saber e esa humildade que lle permite aprender. Unha conversación sobre arte é mais fácil con mulleres que con homes (e mais agradable), eu polo menos síntoo así e confírmao a miña experiencia. En fin Todos somos deudos da nai que arrinca jirones da súa vida para facer unha cama cálida á vida dos seus fillos. Todos somos deudos da esposa que nos ama, a que comparte, apóianos e protéxenos. Todos os homes somos deudos das mulleres que aluman con outra luz os nosos camiños tantas veces equivocados. Luís Igrexas Diz En motivo da innauguración de Teenses pola Igualdade Luís Igrexas Diz

voltar