| ¡Basta Xa! |
TERESA PON A MESA...
luns, 26 de novembro de 2007
Relato con motivo do 25 de novembro, día internacional contra a violencia de xénero
Miguel Angel Vermellas García
miguelrojas28@hotmail.com
www.hacesfalta.org
?O meu nome é Teresa. Dóeme o costado, dóeme a alma? pero non debo ser perezosa. Levo tempo conversando coa almofada, a única que me escoita, a única que sente o que sinto? Non quero facer ruído, non quero espertalo? Acendo o candil e en silencio recollo unha a unha as cacerolas postas para recoller a auga que brota das pingueiras do teito.
Estamos en época de choivas e a leña está mollada. Custarame tanto acender o fogón? pero non debo ser perezosa. Aínda quedan varias horas para que salga o primeiro raio de sol así que terei tempo de moer o gran e facer a tortilla de millo que tanto lle gusta a Chepe.
Dóeme o costado, pero o costado non se ve, dóeme a alma? Que despistado é este Chepe, onte pasouse a tarde bebendo guaro (licor de cana) e deixouse todos os botellines polo chan. Eses cristais? recollereinos antes de que se corte alguén? tiven sorte de que fallase o golpe. Se só díxenlle que non me chega para comprar máis que frijoles e arroz. Non lle podo falar de reais, ponse enfermo? Se me deixase traballar? Antes se que era dura a vida?
Recordo que sendo nena a miña nai pasábase o día chorando e sempre me abrazaba porque dicía que ao sentirme desaparecíanlle as dores e as penas. Ela se que traballaba e ademais tiña que soportar sen motivo os golpes do meu pai. Ela sempre me dixo que non tiña a ninguén no mundo máis que a min. Había días que o meu pai non viña por casa, tamén noites. Sabiamos que había outras, pero a miña nai non era celosa. Chepe ten o seu carácter, pero me quere. Nunca mo dixo, pero o sei. El só pégame o normal, cando me volvo perezosa, e é que ás veces me doe a alma? Ás veces cando se enfada pasa algunhas noites sen vir por casa.
O meu pastor aconséllame que non o deixe porque Divos uniunos cun propósito, e a miña misión nesta vida é vivir xunto a el, criar ás miñas hijitos e ser unha boa esposa. A muller foi creada dunha costela de Adán para que este non se sentise só e axudalo nas súas tarefas. É o meu pastor e eu créoo.
¡¡Non me gusta nada esta tose¡¡, debería levar á miña hijita ao doutor? pero queda tan lonxe e os camiños están alagados? fai dúas semanas que non pasa o autobús que viaxa a Malpaisillo. El sempre se queixa de que se fose macho non se enfermaría tanto. Compáraa co noso hijito Juan. Acompáñao con frecuencia a seméntaa, é un neno moi forte e saíu ao seu pai. No colexio non cara a nada de proveito e no campo estase facendo un hombrecito.
Eu o único que pido é que nunca lle de por beber guaro. O guaro volve tolo aos homes. Chepe transfórmase cada vez que bebe, deixa de ser el. É cando máis me pega. Pero se non fose por iso? Ademais, coñezo a mulleres da comunidade que están moito peor.
O tempo pasa rápido. Xa case é de día? a tortilla de millo con frijoles está lista e a mesa xa está posta e a casa recolleita. Ten mal espertar. Nunca me fala polas mañás. Aí vén? pero? cortáchesche? ¡¡síntoo Chepe!!, ¡recollín o chan, pero ese cristal non o ví?!, ¡¡¡non Chepe, non quería facelo? non me deas no costado? os nenos están oíndo¡¡¡¡¡ , ¡¡¡dóeme a alma¡¡¡?
No mesmo instante en que vostede le estas liñas hai millóns de mulleres que, como Teresa, están sufrindo violencia no fogar. Nicaragua, España, o Mundo? en todas partes? cambia o escenario, pero o problema é sempre o mesmo. Mentres máis persoas rexeitemos estes actos máis rápido será o cambio social. É un cambio lento pero posible.
Miguel Anxo Vermellas García
Psicólogo e membro da Axencia Española
de Cooperación Internacional en Nicaragua (2005)
|
|
31/1/08 |
|
