| 65 horas?
Por Tere Sáez- Técnica en Igualdade. Publicado en E-Leusis |
Non me estraña que ante noticias coma estas, haxa quen decida tamén en Europa, quedar embarazadas á vez, como as 17 adolescentes de EEUU. O obxectivo, axudarse no coidado e así vai a ter que ser: Papá e mamá 65 horas cada un currando e á familia que a sigan atendendo as mulleres agrupadas por barrios e idades, sen recursos, sen repartición e sen tempo.
Creo eu que estas ideas estarán nas mentes dos nosos ben pensantes políticos/as da UE: Traballar, traballar para gañar o pan coa suor do voso corpo enteiro. E ademais para obter soldos non moi alá cos que dificilmente podamos facer fronte ás hipotecas, subidas de luz, alimentos, pagos por cada chamada que nos fagan (esta é outra da UE: Que paguemos por recibir chamadas. Agora a mirar con lupa toda llamadica para non contestar a case ningunha)?
Claro, como non teremos tempo para gastar noutras cousas ao estar todo o día no tajo, quizais consigamos chegar a fin de mes. Pero iso si, a fin de mes, os fillos e fillas e todas aquelas persoas ás que hai que coidar e atender botasen bandos de procura e captura, xa que non hai tempo material traballando 65 horas de facer nada nin coidar a ninguén. E non vexades a casa!, apartando todo para poder estar, sucia, comidas e ceas abandonadas... E quen ou mellor devandito, cando imos poder ir comprar, asistir a reunións escolares e ou actividades diversas que se producen todos os días, ademais do tempo persoal para descansar ou o lecer.
Así que eu pregúntome entre outras moitas cousas, que se cando sacaron isto das 65 horas, esquecéronse por completo do da conciliación familiar, laboral e persoal? Entón, para que tanta normativa e directriz Europea avalando a mesma como unha necesidade imperioso nas nosas sociedades? Ou é que estaban pensando en que unha das partes da parella quede en casa para atender todo o demais? En cal?. Moito me temo que inconsciente ou conscientemente nas mozas Tampouco casa isto moito coas directivas Europeas sobre a igualdade oportunidades. Ou é que son extraterrestres quen sentan nesas cadeiras de brazos e non teñen vida normal como o resto da cidadanía?
A verdade é que ultimamente, a min que me gusta moito Europa, os seus recunchos, historia, xentes...Se me preguntasen sobre estes tratados, diría que non: Non quero que decidan polo meu unhas poucas, pouquísimas persoas., cunha tinguidura bastante inhumano (Traballar sen descansar, Encarcerar e expulsar ás persoas que só pretenden buscarse a vida nun mundo mal, moi mal repartido como fixeron coa ben chamada directiva da vergoña?. Que nos queren estrujar economicamente de todos os xeitos...).
A min a Europa que me gusta é esa na que se consolidan as liberdades individuais e colectivas, dando cabida a todos os seres humanos. Que respecta profundamente o principio de Igualdade de oportunidades para todas as persoas. Que ten os seus ollos postos nunha repartición do traballo, de todo o traballo, entre todos e todas, co obxectivo de conciliar ben a vida laboral coa familiar e persoal.
Polo que vexo, ao meu gústame outra Europa diferente. E o meu soño é que esta, non quede só na miña retina ou nas películas.
|
Tere Sáez en E-leusis.net |
8/7/08 |
|
