| As mulleres non imos ben |
Non imos ben, as mulleres non imos ben no mundo. Alguén se acorda cando se dicía que o XXI sería o século das mulleres? As mulleres se empobrecen en todo o mundo, cada vez son máis pobres. Nos países desenvolvidos tamén. A pesar de que estamos mellor preparadas, que cada vez hai máis universitarias, que sacamos mellores notas, o paro feminino dobra ao masculino e coa crise e as medidas tomadas, a distancia, lonxe de diminuír, aumentará. As mulleres volverán depender de soldos masculinos para subsistir. Moitas quedarán en casa ?axudadas? por leis que xa existen e outras que se inventarán (ademais da falta de servizos públicos) para que non compense traballar fóra. Á hora da crise ningún goberno acordouse de que somos as principais prexudicadas. Todas as medidas tomadas ata agora están dirixidas a que crezan os empregos masculinos, os que contan á hora de medir o descontento social. Teñen razón. O descontento das mulleres non conta e é culpa nosa se non o fixemos notar. Porque votamos, compramos e participamos, pero non facemos valer a nosa cidadanía.
Non imos ben; fai anos que o tráfico de mulleres converteuse nun dos grandes negocios mundiais, o segundo negocio despois do das drogas. Mulleres compradas e vendidas que despois se ofertan nos anuncios dos xornais. Lémolos cada mañá, e non facemos nada, as mulleres que teñen postos de poder, as que están nos partidos non fan nin din nada. E nós, todas, seguimos comprando eses xornais. Despois vemos a esas mulleres case espidas nas estradas polas que pasamos cos nosos coches, e non facemos nada. Os partidos peléxanse entre eles a conta de se se explica ou non nos colexios que mozos e mozas son iguais pero eles, os adolescentes, logo de clase poden irse a calquera rúa céntrica de case calquera cidade e sodomizar a unha muller inmigrante por 20 euros. Así aprenden que non somos iguais, e teñen razón, non o somos.
Ninguén aborda o debate da prostitución e nós, desde os partidos políticos, desde as asociacións, permitimos que a esquerda diga que é un ?debate moi complicado? e que teñen posturas ambiguas que consisten, basicamente, en non tocar o asunto. Pero seguimos votándolles. Nós votámoslles, e no Congreso, nos Concellos, en distintas asociacións, en medios de comunicación e por suposto nos partidos políticos hai moitas mulleres que non din gran cousa. Porque os que mandan son eles; o poder das mulleres, da que sexa, non deixa de ser delegado. Ningunha rompe a baralla.
O mundo está cheo de países que esclavizan/oprimen ás mulleres e non se fai nada. Non hai unha soa axenda de política exterior que teña en conta este pequeno detalle. Soldados españois están en Afganistán defendendo ao goberno que impuxo a lei que permite aos maridos violar ás mulleres. Non pasa nada. A nosa ministra de defensa é unha muller, pero non pasa nada. Poderiamos ter unha ministra de exteriores que iría como ministra a países nos que a muller non pode saír de casa, e non pasaría nada. Mágoa que ningunha ministra, deputada, senadora, concelleira ou o que sexa, queira desafiar o poder dos que mandan, que son eles; alzar a voz e dicir que xa basta. Ningunha política exterior cambiou un chisco polos dereitos das mulleres. Pero á Sudáfrica do apartheid borroulla do mapa internacional sen maiores problemas e constantemente utilízanse as presións políticas ou económicas para influír nas políticas internas dos países. Nada diso é novo, pero si o sería que unha primeira ministra decidise que o seu país imporá sancións aos países que oprimen ás mulleres; que as deputadas decidisen esixir que os dereitos das mulleres tivésense en conta en política exterior; que as concelleiras de todos os partidos, por exemplo, unísense para impulsar políticas feministas sobre a prostitución. Non se trata de gobernar diferente, trataríase, por unha vez, de ter en conta os intereses da outra metade da humanidade.
Como nunca pasa nada, pois a Berlusconi rínselle as grazas e as italianas vótanlle. Se elas vótanlle que imos dicir nós? Calquera día temos aquí a un Berlusconi e non diremos nada porque preferiremos non pór en perigo os nosos postos de ministras, concelleiras, directoras xerais, profesoras ou o que sexa. Á fin e ao cabo, as putas son outras e as afgás tamén. O malo é cando para ser ministra, concelleira, directora ou profesora?haxa que ser antes velina.
Beatriz Gimeno é escritora e ex presidenta da Federación Estatal de Lesbianas, Gais, Transexuais e Bisexuais
|
Beatriz Gimeno |
16/09/'09 |
|
