Para ti, cabrón:

Porque o es, porque a humillaches, porque a menosprezaches, porque a golpeaches, losqueado, chuspido, insultado... porque a maltrataches.

Por que a maltratas? Dis que é a súa culpa, verdade? Que é ela a que che saca das túas casas, sempre contradicindo e esixindo diñeiro para cousas innecesarias ou que detestas: deterxente, bayetas, verduras... É entón, no medio dunha discusión cando ti, co teu método de disciplina? intentas educala, para que aprenda. Encima choriquea, se ademais vive do teu soldo e ten tanta sorte contigo, un home de ideas claras, respectable. De que se queixa?

Direicho:
Quéixase porque non vive, porque vive, pero morta. Fas que senta fea, bruta, inferior, torpe... Acovárdala, empúxala, daslle patadas, patadas que eu tamén sufría.

Ata aquel último día.

Eran as once da mañá e mamá estaba sentada no sofá, a mirada dispersa, a cara pálida, con ojeras. Non durmira en toda a noite, como outras moitas, por medo a que chegases, por pánico a que apareceses e apetecéseche follala (facer o amor dirías) ou darlle unha malleira coa que adoitabas esconder a impotencia da túa borracheira. Ela seguía guapa a pesar de todo e eu quedárame tranquilo e confortable coas miñas perniñas dobradas. Xa fixera a casa, fregado o chan e pasado o ferro a túa roupa. De súpeto, soa a fechadura, a súa mirada diríxese cara á porta e apareces ti: a camisa por fóra, sen garavata e bébedo. Como tantas veces. Mamá tremaba. Eu tamén. Ocorría case cada día, pero non nos afacíamos. En ocasións ela preguntouse: e se hoxe váiselle a man e mátame? A pobre cría que tiña que aguantar, no fondo pensaba en parte era culpa súa, que ti eras bo, dábaslle un fogar e unha vida e en cambio ela non conseguía facer sempre ben o que ti querías. Eu intentaba que ela vise como es en realidade. Explicáballo porque quería fuxir de alí, irnos os dous.Mais, desafortunadamente, non conseguín facerme entender.
Achegáchesche e suabas, aínda tiñas ganas de festa. Mamá dixo que non era o momento nin a situación, suplicouche que te deitases, estarías cansado. Pero a túa realidade era outra. Cres que sempre podes facer o que queres. Forzáchela, agarrácheslle os pulsos, empuxáchela e encaixáchela contra a parede. Como
sempre, ao final ela terminaba cedendo. Eu, ao meu xeito gritaba, dicía: mamá non, non o permitas. De súpeto oíume. Esta vez si que non!dixo cara adentro-, suxeitou as túas mans, propinouche unha boa cotenada e logrou escapar. Recordo como cambiou a túa cara nese momento. Sorprendido, confuso, craro, porque ela xamais se negou a nada.
Púxenme contento antes de tempo.
Porque ti non o ías a consentir. Era necesario o castigo para educala. Cando unha muller fai algo mal hai que ensinala. E o que funciona mellor é a forza: puñada pola boca e patada pola barriga unha e outra vez.
E sucedeu.
Mamá empezou a sangrar. Con cada golpe, eu tropezaba contra as súas paredes. Agarraba o seu útero coas miñas mans tan pequenas aínda porque quería vivir. Saía o sangue e eu debilitábame. Doíame todo e doíame tamén o corpo da mamá. Creo que sufrín algunha rotura mentres ela caía desmayada nun charco de sangue.
Por ti nunca cheguei a nacer. Nunca puiden pronunciar a palabra mamá. Maltrataches á miña nai e asasináchesme a min.
E agora diríxome a ti. Esta carta é para ti, cabrón: por ela, pola que debeu ser a miña nai e nunca tivo un fillo. Tamén por min que só fun un feto a quen negaches o dereito á vida.
Pero no fondo, sabes?, algo me alegra. Mamá foise. Moi triste, pero serenamente, sen violencia, denuncioute e deixou que a xustiza decidise o teu destino. E outra cousa: nunca tiven que levar o teu nome nin chamarche papá. Nin saber que outros fillos felices de pais humanos sinalaban ao meu porque no barrio todos sabían que ti es un maltratador. E como todos eles, un home débil. Unha alimaña. Un cabrón.

Fernando Orde Roda,
2º Bacharelato Ciencias da saúde, I.E.S Bioclimático,
Badaxoz.

Enlace á noticia: www.hoy.es/20071220/badajoz/nunca-chegue...